چـقدر گریستیم   زیر  گـُنطارهای خشـک 

هنگامی که غصه می رویند روز افزون  

و گل هایی که زنده به گور خفته اند    لای دورق ها ....  

ژست های کلیشه ای

 

بیا در ژست های کلیشه ای   

کمی به آغوش برسیم   

و از هر اتفاق عاشقانه ...   

عکسی به دیوار جهان بیاویزیم

بیا به قرارمان برسیم

 

باز تمامِ  ناتمامِ تمامیِ تنم

به سایه ام می ساید

تمامیِ واژه ها  روی صندلی  

رویِ خودم ، راه می روند

زاده می شود این همه جنون ، در منم

این همه دست

که بی تو  دستی نمی شود  ،  دست رویِ دست

رویِ صندلی ،

تنها تنم  ،  تپیده  دلم  و  تورا  می سوختم تویِ تنم

 

کاش می شد لب به لبانت می کوبیدم

و   عــــــشق  را  می مکـیدم

تا سرِ انگشتانِ پایت  ،  دست

و دست می چکیدم  پوستت را آرام ،

سُر می خورم روی تنت

و دهان به دهان شدنِ دهانت

زبانی ام می کند

بر لبه ی لبانت هی هوایی ام   می کنی

و هی می رقصانی ام رویِ لخته های خون

و هی می غلتانی ام  بر اشتراکِ  نفس ها

 

آمدم تا  دست هایم را  در عریانی پیکرت بلغزانم

آمدی تا  برقصانی ام  بر پستان هایی از شراب

بخــــواب

بر بستر  التهـاب

انگشت لرزه می زند  ،  می خندد زبان

 

و  باز تمامِ  ناتمامِ تمامیِ آنچه در من هست

قیل و قال آنچه در من بود

روی تنت ، تن داد

 

   (  عارف )

وقتی گلاویز دیوار می بینمت

 

باز هم باید ،

 

با تمام بودنم شـروع کنم

 

از انحنای دو لب

 

تا سقط ِ  واژه ها

 

میان ِ دوستت دارم

 

دورِ سرم  گیج  می چرخانی ام

 

و تصویر مبهمی تنها

 

چشمانت به صورتم  زُل  می شود

 

یک ریز

 

توی دستم  ولی

 

نیست  دستانت

 

چقـدر ولـَرم  بود

 

 آب  دهانم  وقتی

 

گلاویز دیوار می بینمت

 

چقـدر سخت بود

 

راه گلویِ بخیه خورده ام ، حالا

 

والله ...

 

سرم پُتک میزند بر دیوار

 

                                             ( عارف )              

 

 

 

فرود افتاده ام

 

از فرازِ پلک هایِ لیس خورده ی  تاریخ

 

تا کفِ دستانت

 

می کشانم

 

نسل اندر نسل

 

و نیاکان ، باز دست به قلم کشیده اند

 

اینک مادر جهان آبستن است

 

و فریاد سنوگرافی را

 

در صفحه حوادث روزنامه ها  می توانی خواند

 

یقین دارم که فقیر زاده ام

 

وعقده هایی که می رقصانمت زیر لب

 

سزارینش کنید

 

زیر تابش وَهَم

 

به سلامتی جنگ

 

می خورد

 

سربه زمین ، سر به هوا

 

و اندوه مادرزادی را

 

آویخته از مناره ی سکوت

 

تا تخیل هزاران قبیله ، هزاران ایل

 

و مردمانی که ساده غَلت می خوردند

 

در کوچه های نفتی

 

بسته به ناف حنجره هایِ مه آلود

 

آهسته

 

نفس کشیده

 

آرام

 

در ساعت بیستویکمین قرن هنوز

 

زن همسایه فال قهوه می گیرد

 

وادعیه هایی که می آرایدش

 

 تنی منبعد

 

رسوب

 

رسوب

 

تاپایان اسفند

 

دود  می شوم .

                                                      عارف

 

نفسم به شمارش افتاد

 

در خیابانی که تندیس برگ را

 

به آغوش می میرد .

 

 دارم به جابه جایی خودم فکـر  می کنم

 

مثل کودکیم

 

گرگم به هوای هیچ

 

به زوزه می نشستم

 

و  لالائیم  لابه لای پلک ، تکیه می دهد

 

دست در جیب

 

در راهـروی حنجره

 

کسی مـرا  می پاید

 

و  دارد به تبار گونه های خیس ، حلاجیم می کند

 

بین  دو لبهای کبودش  شناورم

 

دست میزنم 

 

و پایی که می چرخد به هوا

 

کنار نعش وا رفته ام

 

چاله می شود این همه حرف

 

این همه روح

 

و این سطر  ...

 

به کدامین دوزخ پُست باید ؟

 

                                                                                             ( عارف )

 

   

این من

 

لبـان جویده ای که مچاله  می شود

 

و  ما  در

 

به  موازات  قربانگــاه

 

از آن ارابه های  ده

 

بر قالی این ماه    شهــری بمیـریم  .

 

من  تشنه ی  آزارم

 

زار زار نعـره می زنم

 

و باد که برهنه به تنم می وزد

 

می خواهم  جور  تو باشم

 

تا  گـُر  گرفته چشمانت

 

زیر سایبان ِ کمی التهاب

 

در این  پیست ، ایست

 

هی  سـُر  می خورم

 

و  دو سجده  به  لبانت  

 

در کنار گریه های کـور

 

که عاجزانه پا در گونه ام  می کوبند

 

هی هولم می دهنـد

 

در آغوش یک مُشت انجماد    ... 

 

 

 

 

                                                                ( عارف )

 

و خودم ... !

 

      

در چهار دیواری لباسم    ابدی می مانم

 

می خواهم تو را بیشتر دوست بدارم

 

مثل تنِ عریان خا کی ام آزاد

 

و خودم را خودم نقاشی کنم

 

و جنسیت معلولم

 

در  ویل چری  گریم تو را  کم دارد

 

دارم می کشم لب به لب

 

لبیک های سرخ

 

برخط فحشا را

 

که در بغداد

 

رُژهای بی لب

 

دستان تو را می جویند

 

من  دیده ام

 

کودکی در فلسطین

 

پستان های مادرش را به صلیب کشیده اند

 

و  دختری در لبنان

 

دستی برای النگویش می بافد

 

 

 

دیوانه ام  در جدال  دیوار

 

در خیابانی به سوی حوا

 

هوار میکشم

 

جیغ میزنم

 

اتاقم  بوی  اورانیم  دارد

 

هسته ی چشمانم  را

 

در گلدانی میکارم

 

غنی میسازم

 

و  جنبنده ای بدون هیچ

 

خودش را خودش نقاشی می کند

 

و  خط مشی ریمل  بر ایزوی  مژگان

 

از کودکی تا من

 

که اینم .

            

                        

                                        (عارف)

 

     

بر روی عرشه ام

 

 بر روی عرشه ام

 

 اشک لنگر دارد

 

 و   بطری  که پیام  تو را  نمی داند  چیست

 

  در آغوش  موج های  اف  ام

 

  پیوسته در زنجیر

 

  خبـرم کن اگر

 

  حنجـره ی  بادبانی  را تکان دیدی

 

 و مقیاس ساحل را   در ازدحام  صف نان

 

 خبرم کن اگر

 

 حرفی به تورت خورد

 

 و  سلامی

 

 یا  دستی  به سیلی را شنیدی

 

 

 

 

                                    (عارف )

 

 

 

 

فستیــوال

 

به  فستیوال  برویم

 

به  تماشای قتل  هنرمندانه ی  عشق

 

با  نگاه های  مشقی

 

و پوکه های  اسکناس

 

و  لامسه ای  که در یک لقاح  جنگی  جان می بازد

 

خبر  دار

 

دارم   خبر

 

پارس های  خروس همسایه

 

نُت هایی  به خریت  من  می افزود

 

و  کودکی  در گهواره اش  می لرزید

 

لنگ لنگان  تیمور میکشد  مرا

 

به کشت  کاش ها ...

 

  و  تاریخ

 

در فانسقه ای  از  رُژ

 

بسته خواهد شد بر کمر

 

زیر آفتاب جنوب

 

لاشه ام   می ماند

 

و  خمپاره هایی  که  در مغزم   خمیازه  می کشند  .

 

 

 

 

                                              ( عارف )